nie piszą pamiętników dla siebie. Piszą je dla innych, jako tajemnicę, której nie chcą nikomu wyjawić, ale pragną by wszyscy ją znali. Jedynym bezpiecznym miejscem dla twoich myśli jest twoja własna pamięć, której nikt nie może wziąć i przeczytać, gdy ty nie patrzysz — przynajmniej na razie. Zaczynam myśleć, że jeżeli Internet jest CB-radiem lat 90-tych, to domowy komputer jest parkingiem dla dusz, niebezpiecznym narzędziem w rękach idiotów. W końcu dobrowolnie przyjęty faszyzm zniszczy człowieka, kiedy tylko zdoła on siebie przekonać, że nie musi już myśleć.